Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Άλλος τόπος. Λαιμός γυναίκας ο τόπος.

Το βουητό της πόλης, ένα μόνιμο σφύριγμα οξύ και διαπεραστικό, οι φλέβες που πάλλονται, τα στόματα που χάσκουν, καθισμένοι στο κότσι, τα μπράτσα κρεμάνε μπροστά, αγκώνες κόντρα στα γόνατα. Οι αναξιοπαθούντες λέει ο ένας, φταίνε οι ίδιοι λέει ο άλλος... Φλαίματα λέω εγώ και χαίρομαι για το καινούριο μου ιδιόλεκτο. «Τα σμήννεφα και η ρότα σου κατά τη θεία σύναξη» γράφω στον τοίχο και φουσκώνω από περηφάνια. Να το κάνω το κόλπο όπως ο ήρωας του Χάμσουν και να πάρω βόλτα τις εφημερίδες και τα «καλλιτεχνικά μαγκαζίνο» σκέφτομαι . Το ένα εύρημα πάνω στο άλλο. Πάνω απ όλα να χω το νου μου στο τέμπο του κειμένου. Να μην ξεχνάω να βάζω μια επανάληψη κάθε κάμποσες αράδες, κάπως σαν σημάδι, για να μην χάσω το διηγηματικό μου χάρτη. Να χει ρυθμό στακάτο και ταμπούρο σέκο. Να χει τις λέξεις άγγιστρα, να μην χαθεί το νόημα και πέσουμε στον ψεύτη το βερμπαλισμό και αποκοιμηθούμε.

Άλλος τόπος. Ποίημα δρόμου ο τόπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου