Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010


Δέκατος τέταρτος απογεματινός. Το ένα δόντι πάνω στο άλλο, άτακτα πεταμένα στο στόμα, ανάκατα με σάλιο, λέξεις κολοβές και αναπνοές καρκινικές. Μες τους αρμούς τους πεζοδρομιακούς θέλω να μπω. Μες τους λεκέδες των ανθρώπων που πάνε και έρχονται. Στη σκουπιδιάρα μέσα να έμπαινα, να χόρταινα τα αρώματα και τους σπασμούς της μηχανής που τα συνθλίβει και τα τακτοποιεί τα γεγονότα της χθεσινής ημέρας.

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κόμπος σφιχτός ολοκαίνουριος
    σκληρό κολάρο
    αριστοκρατικό
    συμπάθα μα δεν μπορώ να κοιτάξω
    πια κάτω
    όχι απο αλαζονεία
    συμπάθα

    ΑπάντησηΔιαγραφή